"Enter"a basıp içeriğe geçin

Bir Kapı Kapanır, Bir Kapı Açılır

Son günlerde ne zamandır yaşamadığım kadar iyi şeyler yaşıyorum. Fark ettim ki, eğer idealimdeki yolda ilerlemiyorsam gülüşlerimin bir yanı eksik, içimi kemirip duran huzursuzluk kaçıp gidemeyeceğim kadar yakınımda.

İlerlemek. Daha ileriye, her zaman en iyiye. Kendim için doğru olanın arkama bakmamak olduğunu biliyorum. İşten çıktım, istifa ettim ve önüme bakıyorum artık. Doğru olanı yapmak beni her zaman gitmem gereken yere götürdü.

Bu hafta yüksek lisans için danışmanlığını istediğim hoca ile konuştum ve olumlu şekilde geri dönüş aldım. Sonunda yönümü tekrar akademiye çevirmiş oldum ve tekrar işlerin yolunda olduğuna dair o tanıdık his ile buluştum. Araştırmacı olmanın kanımda olduğundan eminim çünkü. Bu dünyada geçireceğim bu kısıtlı zamanı onu keşfederek geçirmeyi istiyorum.

Kendi hakkımda düşünülenler

Dün akşam eski iş yerimden iki arkadaşımla görüştüm ve insanların benden gözünün korktuğunu söylediler. Kişiliğim hakkında bu hafta çok fazla şey öğrendim ve bu beni çok mutlu ediyor. Sonunda diğer insanlara da nasıl göründüğümü biliyorum.

Prensiplerine sıkı sıkıya bağlı biri gibi görünüyorum ki bu gayet doğru. İnsanların benimle tanıştıklarında kendi seviyelerinin benden aşağı olduğunu keşfedeceklerinden korkmalarını sağlıyorum. Bu sebeple kendileri hakkında kötü hissetmemek için bana yaklaşmıyorlar.

Kendimi bir türlü herkesin içine yerleştiremedim. Bu bir özeleştiridir. Kimseden iyi olduğumu düşünmüyorum ama bir korkunç ihtimale göre, böyle düşünmek istiyor muyum?

Herkesin içinde yalnız kalmalarım kendimi bıraktığım yalnızlıktan mı yoksa beni bıraktıkları herkesin içinden mi kaynaklanıyor?

İnsanlarla yaşadığım harmoni elimden kayıp gidebilecek değerli bir şey gibi görünüyor bana her seferinde. Bu yüzden arkadaşlıklarıma çok değer veriyorum. İyi anlaşmaya çok değer veriyorum.

Sonuç olarak, güncellememizde kendisine ait yeni şeyler öğrenmiş bir yüksek lisans öğrencisi adayıyım. Bundan da oldukça mutluyum. Öğrenciliği, bir şeyler öğrenmeyi her zaman sevdim. İdealist olmayı ve dünyamı iyi şeylerle doldurmayı her zaman sevdim. Hiç kimse tamamıyla kötü değil benim için ve yavaş yavaş insanlığa bakış açımı kabullenmeye başlıyorum.

Ben buyum. İnsanlığın kötü taraflarını görmüş ve bunlarla yaşayamayacağını bilen, bu yüzden de iyiliklerine inanmayı tercih etmiş birisi. Herkesin zalimce kötülük yaptığı bir dünyada nasıl mutlu olabilirdim ki yoksa? Ben mutlu olmayı seçmiş biriyim.

Sen ne düşünüyorsun?